تسلیم یعنی به یقین رسیدن

بسم الله الرحمن الرحیم، الحمد لله رب العالمین، الرحمن الرحیم

حسبی الله لا اله الا هو علیه توکلت و هو رب العرش العظیم، الحمد لله رب العالمین

بسم الله الرحمن الرحیم

چقدر خوب است که ما از این معنای اسلام، این حقیقت اسلام، چیزی را درک کنیم. این در قرآن آمده، می‌گوید اول مسلمان ابراهیم بوده یعنی همه می‌توانند مسلمان باشند، باید مسلمان باشند، اگر نباشند، مورد تأیید نیستند، تأیید حق. جناب عیسای مسیح فرموده که بشارت‌دهنده به رسولی که می‌آید از بعد من که نامش احمد است و او خوانده می­‌شود به اسلام. یعنی دعوت می‌شود به اسلام. باید اسلام را بپذیرد. تنها دینی که اسم دارد، دین اسلام است دیگه، دین محمد است که می‌گویند دین اسلام. در اواخر عمرش هم باز این آیه به اصطلاح می‌آید: امروز کامل کردم برای شما دینتان را و تمام کردم بر شما نعمت خودم را و پسندیدم برای شما اسلام را دین. اسلام را برای ما دین قرار می‌دهد. اینجا هم که از دنیا می‌خواهد برود، باز می‌گوید اسلام. علی(ع) فرموده که «اسلام را چنان وصف کنم که کسی پیش از من آن را وصف نکرده باشد؛ اسلام همانا تسلیم است»، این کلمه تسلیم را خیلی به آن توجه کنید. «و تسلیم همانا یقین است و پی­‌بردن بر حقیقت و برطرف کردن شک و تردید از آن است». یعنی تازه اگر که انسان تسلیم هم می‌شود، اسلام می‌آورد، تسلیم هم که می‌شود، باید به اصطلاح خودش را به یقین برساند. «تسلیم همانا یقین و پی بردن به حقیقت و برطرف کردن شک و تردید از آن است». آنچه که خیلی مهم است، به قلب رساندن است، به دل رساندن است، الان باید این را بپذیرد. اگر علی ابن ابیطالب به مقامات بزرگ رسید، به واسطه تسلیم، به واسطه همین اسلام بودش. «انا عبد من عبید محمد» من بنده‌ای از بندگان محمد هستم یعنی تسلیم شده که به این مقام رسیده، به این عظمت رسیده. هر کسی که به مقاماتی رسیده، به معنویاتی رسیده، به حقایقی رسیده، شما این را بدانید که به واسطه تسلیم بوده. تا انسان تسلیم نشود به اون جایی که باید برسد، نمی‌رسد. من اون بُعد کمالی و معنوی‌اش را دارم می‌گویم. خیلی­‌ها تسلیم به خیلی چیزها می‌شوند، در اون تسلیمشان موفقند. هر کسی را شما در نظر بگیرید در این عالم که به مقامات معنوی، به حقایقی رسیده، به واسطه تسلیم بوده. صحبت سر تسلیم است که اگر انسان تسلیم شد، به مقامات می‌رسد، به حقایق می­‌رسد، به نور می‌رسد، به روح می­‌رسد، به جوانمردی می‌رسد، به یقین می‌رسد، به اخلاص، به صدق، به شجاعت، به اینها می‌رسد. فقط تسلیم. «کیست بهتر در دین از آنکه تسلیم کرد وجهش را برای خدا و او نیکوکار است». وجه چیه؟ جمال چیه؟ می‌گوید اون روی پسندیده‌اش را، آن روی بانشاطش را، آن صورتی که دارد فریاد می‌کشد در قلبش، در دلش، من آماده هستم مثلاً. منم مثلا. آیه بعد فرموده که «و من یسلم وجهه الی الله و هو محسن» کسی که تسلیم نماید رویش را به سمت خدا و اوست نیکوکار، پس به تحقیق چنگ زد به دستگیره محکم. یا آیه دیگر باز فرموده: «فمن اسلم فاولئک تحروا ارشدا» کسی که تسلیم شد، کسی که تسلیم شد، پس جویا شد راه نجات را یا راه رشد را، «رشدا» راه کمال. خیلی از این قبیل آیات در قرآن آمده، احادیث هم فراوان هست. «من اسلم وجهه لله و هو محسن فله اجره عند ربه و لا خوف علیهم ولا هم یحزنون» کسی که تسلیم کرد وجهش را از برای خدا و او نیکوکار است، برای اوست مزدش نزد پروردگارش و نه خوفی هست برای ایشان و نه اندوهناک می‌شوند. واقعاً مردان بزرگ همین جوری بودند. به خاطر اون تسلیمی که شدند، اون عمل محسن­شان، عمل خوبشان، بالاخره تسلیم بودن، باید عمل خوب هم بغلش باشد دیگه، و اون یقین و اعتقاد پیدا کردن، می‌بینی که دیگه تو یک عالم دیگر می‌افتند، تو یک دنیای دیگه. ترس و خوف و اینها همه از او دور می‌شود. دیگر چیزی نیست که اون را بخواهد بترساند. همیشه این را بدانید، ترس از طریق نفس است، روح که نمی­‌ترسد که. ما یک جسم داریم، یک روح دیگه. جسم می‌ترسد، روح که نمی‌ترسد. انسان وقتی که روحانی شد، وقتی که تو باطن خودش وارد شد، وارد اون درون خودش شد، قلبش شد، دلش شد، دیگر ترس از او دور می‌شود. «ای محمد! اگر حجت بگیرند تو را پس بگو تسلیم کردم وجهم را از برای خدا، با آنکه تبعیت کرد مرا». اگر انسان تسلیم نباشد، چگونه می‌­تواند ادعا کند که من مسلمانم؟ از یک جاده خیلی باریکی، وحشتناک، تاریک، ظلمانی حالا، خیلی خطرناک، وحشتناک، نمی‌شود رفت، انسان می‌خواهد رد شود، برود، اگر یک کسی که می‌تواند برود، تسلیم نشود، چه طوری می‌خواهد برود؟ نمی‌تواند برود دیگه. و آن جاده خوف و جاده وحشت و جاده سخت، جاده­ تاریک، جاده‌ای است که به عالم غیب، راه باز می‌کند. اگر کسی بخواهد واقعاً با غیب ارتباط پیدا کند، با غیب، با باطن، باید حتماً تسلیم باشد، غیر از تسلیم نمی‌شود. مسلمان باید مسلط باشد به عالم غیب، عالم روح، عالم نور. ببین آنهایی که  بزرگ شدند، راه به غیب باز کردند، در اثر تسلیم بوده، تسلیم. تسلیم هم گفتیم، گفتیم حتماً باید به مرتبه یقین برسد یعنی شک و تردید از او دور شود. شک و تردید خیلی پیش می‌آید. یعنی اگر در اسلام می‌آیند، به دین اسلام، اسلام می‌آورند، اسلام همین نیست که من بگویم: «اشهد ان لا اله الا الله، محمد رسول­‌الله» یک شهادتین بگوید، مسلمان شد، نه! باید تسلیم بشود. تسلیم بشود، از این عالم ماده، از این عالم ملک به عالم معنا، عالم ملکوت رجعت کند. حرکت کند برود اونجا. همین جاست ها، ولی آنجا رفته. خیلی هم راحت می‌شود، فقط یک کم انسان باید از خودش بیاید بیرون دیگه، از اون شخصیت خودش بیاید بیرون، برود تو شخصیت روحانی، نورانی، باطن.

حالا یک خورده به خودمان توجه کنیم حالا، به عالم معنا رسیدید، به عالم باطن رسیدید، به عالم حق و حقیقت رسیدی. آنهایی که راه باز کردند، اونهایی که رسیدند، آنها به ایشان می‌گویند اهل معرفت، اهل معنویت، اهل عرفان، اهل صبر، اهل شکیبایی، آرامش. مثلا خضر راه باز کرده دیگه. به واسطه تسلیم، راه باز کرده به غیب. آدمی که عجول باشد، آدمی که به اصطلاح یک خورده کم­‌حوصله باشد، این به آن طرف راه باز نکرده. این دریا، آب، آب دریا ببین، راه به غیب باز کرده. دریا، آب، آب دریا، دریا دیگه به غیب راه باز کرده، ببین چقدر صبور است، چقدر شکیبا است، چقدر آرام است. می‌گویند سه چهارم زمین آب است دیگه. یک طوفان بزند ببین چه می‌شود. تمام این خشکی‌ها را پر می‌کند از آب، همه را از بین می‌برد. این آب راه به باطن باز کرده، راه به غیب باز کرده. می‌گویی نه، توی آب نگاه کن. ما نقاش‌ها وقتی که آب می­‌خواهیم بسازیم، آب رنگی ندارد که، که رنگ آب بسازیم ما. خود هستی، آسمان، زمین، کوه، دشت، اطراف، همه در آب انعکاس پیدا می‌کند، ما همان را می‌کشیم، می‌گوییم آب. آب رنگ ندارد. این آرامش آب، آرامش دریا، صبوری دریا، به خاطر این است که در نیمه­‌های شب، حقایق را دارد رؤیت می­‌کند. ماه، ستارگان، آسمان، لایتناها، همه را دارد می­‌بیند. نیاز هم ندارد حرف بزند. با کی حرف بزند؟ دریا سخنش را با کوه بگوید؟ با سنگ بگوید؟ هم­‌صحبت ندارد که بگوید. اینکه مولانا می‌­گوید: «هر کسی از ظن خود شد یار من - وز درون من نجست اسرار من» به خاطر همین است دیگه. چی بگوید؟ مولانا با کی حرف بزند؟ به کی اسرارش را بگوید؟ به کی بگوید من می­‌بینم، حقایق را می­‌­دانم، می‌­بینم؟ اگر آبِ می­‌گوید: من با غیب ارتباط دارم، غیب را می‌­بینم، به تو ثابت می‌­کند اما اون سنگِ، کلوخِ، خاکِ، اون خشکیِ، اون نمی­‌تواند ادعا کند بگوید من با غیب ارتباط دارم. اما آبِ ادعا می­‌کند می­‌گوید، ثابت هم می­‌کند. می­‌گوید دلیلش هم این است، شب مهتابی بیا کنار ساحل بایست، حالا برو روی یک کوهی مثلا، ببین من راست می‌­گویم یا نه. تمام ماه و ستارگان، همه در من هست، من دارم می­‌بینم دیگه. وقتی تو داری می‌­بینی­، من نبینم؟ تو که از من جدا هستی، داری می­‌بینی که همه چیز تو من هست، چطور تو می­‌بینی، من نبینم؟ من که از تو خودم است همه چی. ببین باعث آرامشش شده، باعث شکیبایی­‌اش شده. این در اثر تسلیم است. خیلی خوب است انسان حرفی که می‌­زند، منطقی باشد. می­‌گویند عارفتر از اون عارف، اون کسی است که سخت­‌ترین، پیچیده­‌ترین کلمات عرفانی، معنوی را بشکافد، خیلی ساده، واضح بگوید. آدم نباید از حرف منطق در برود. از کلام منطقی، کلام عقلی در برود. نه، فلان، اینجوری نیست. شما از اول عالم تا انقراض عالم، تا الانه، هر کس به مقاماتی رسیده، هر کس به معارفی رسیده، هر کس به غیب رسیده، به حق رسیده، به کمال رسیده، به واسطه آن رفیق بغل دستی‌­اش بوده، ببینید دیگه. موسی آمده پیش خضر دیگه. آمده چکار؟ آمده به کمال برسد دیگه. آمده به حق برسد، آمده به یقین برسد. علم لدنی که گفتنی که نیست که بخواهد خضر به او یاد دهد که. الفاظ که نیست که. علم لدنی وجود مقدس خود خضر است. یک وقت می­‌گویند اسم اعظم، یک وقت می­‌گویند سرّالاسرار، یک وقت می‌­گویند راز، هر چی را به آن می­‌گویند، یک وقت می­‌گویند کلمه‌­الله، یک وقت می­‌گویند کتاب‌­الله مثلا. این است دیگه. آمده پیش خضر، علم لدنی یاد بگیرد، علم لدنی یاددادنی نیست. چیزی که آدم یاد می­‌گیرد تو مدرسه که به دردش نمی­‌خورد که. به درد همان ظاهرش می­‌خورد، به درد باطن که نمی­‌خورد. خود اون خدا هم که اونجا وایساده دارد صحبت می‌­کند، خود اون سفارش کرده، گفته برو پیش فلانی. ندا از غیب می‌­آید، می­‌گوید برو پیش فلانی. آن ندای کیه؟ اون ندا از کجاست؟ وجیه غیب است، کسی نمی­‌تواند ببیندش. مهرو، زیبارو غیب است، کسی نمی‌­تواند ببیندش. این دوتا را آدم می­تواند ببیند، الله و رحمان را می­‌شود دید. موسی و خضر را می­‌شود دید، اما اون سومی­‌اش را نمی­‌شود دید. اون دیگه مربوط می‌­شود به محرمان، آنهایی که محرم هستند، اونها  می­‌توانند ببینند. اگر خضر هم چیزی دارد، از آن مهرو است، از آن وجیه است، از او دارد.

خلاصه­‌اش من هر چی که بگویم، کم گفته‌­ام که هر چه پیدا می‌­شود از تسلیم است. حالا هر کسی تو این عالم، شما اگر با او برخورد کنی به عنوان یک ولیّ، ولیّی از اولیای خدا، به عنوان یک انسان کامل، انسان راهنما، شما این را بدانید که بدون نقص نمی­‌شود، بدون نقص نمی‌­شود، هر کسی می­‌خواهد باشد. می‌­گویند مسابقات زیبایی می­‌گذارند، آقای جهان را انتخاب می‌­کنند. می­‌رود اونجا روی کرسی، فیگور می­‌گیرد، به هر حال خودش را نشان می­‌دهد، می­‌گویند این آقا مثلاً فرض­‌کن نفر اول، این بی‌­نقص است، چون آنهایی که بودند اطرافش، نقص داشتند، این نقص ندارد مثلا. و الا اگر یکی دیگه بیاید جلو، این هم پیش اون نقص پیدا می‌­کند. این نقص نباید انسان را از اون تسلیمش، از اون یقینش دور کند. شما شب چهاردهم ماه می­‌آیید بیرون، شب چهاردهم ماه می­‌ایید از خانه بیرون، نگاه می­‌کنید به آسمان، می­‌بینید که عجب ماه درخشنده قشنگ زیبایی، خیلی خوشگل، بالای آسمان، چه حال و هوایی می‌­دهد، تسلیم می­‌شوید به این ماه. ماهی که کامل است دیگه. ماه کامل، انسان کامل. الانه کامل است، آمدی تسلیم شدی به این ماه. یک چند روزی می­‌آیی، می‌­روی، بعد یواش یواش می­‌بینی اِ کمالش به هم خورد، نورش به هم خورد. یک وقت هست اصلاً نور ندارد دیگه. یک وقت می­‌بینی اصلا اونجایی که ایستادی، دیگه نیست، رفته یک جای دیگه. اصلا دنیایش را عوض کرده، شب دیگه نمی­‌توانی پیدایش کنی. خلاصه‌­اش به صورت‌های گوناگون درمی­‌آید. می‌­گوید­ این بت عیار هر لحظه به صورتی در می­‌آید دیگه، به شکلی در می‌­آید. من اگر آن روز قرص ماه دیدم، اگر اون روز آن حقیقت را در او دیدم، دیگه دلیل ندارد فردایش، پس فردایش، مثلا ده روز دیگه‌­اش، یک نقصی در او ببینم، بعد مثلا به او  شک کنم. در ولایت این جوری است، ولایت آزمایش است. چون آن نعمت‌هایی که در عالم غیب به انسان می‌­دهند، خیلی ارزشمند است، خیلی باارزش است. این که می­‌گوییم باارزش است، این کلمه ارزش اصلا  اینجا نمی‌­گنجد. آنقدر اون دوست داشتنی است. اگر یک کسی در عملش خلاف داشته باشد، در کردارش، در گفتارش، در صداقتش، در اخلاصش، مشکل داشته باشد، بی­‌تربیت، بی­‌ادب باشد، خب از محضرش دورش می‌­کند دیگه. از اون عالم نورانیتش، می­‌اندازدش تو عالم تاریکی‌­اش. دیدید بعضی­‌ها را می­‌گیرند پرت می­‌کنند عقب؟ می­‌گیرند اینجوری پرت می­‌کنند عقب. اگر ماه شب چهاردهم که تو در اون نورش ایستادی، بگیرد تو را پرت کند اون پشت خودش، تو تاریکی بیفتی، یکدفعه به او شک نمی­‌کنی؟ شک می­‌کنی، می‌گویی اِ ما این را چه آدم خوبی می‌­دیدیمش ها. نورانی، فلان، اینها. چطور یکهو اینطوری؟ دیگه اینجا اصلاً دیگه ایمان نمی‌­تواند بیاورد، به کفر مطلق می‌­رسد. می­‌گوید این کافر است، هیچی. اگر بعضی­‌ها به کفر می‌­افتند، به این معناست. اهل ولایت؛ رویش را برمی‌­گرداند از اونها، آنها می­‌گویند کافر است.

درباره مقام زن گفتم که، گفتم که اگر تو هر چی بگویی، من می­‌گویم زن است، اگر تو هر چی بگویی، من می­‌گویم زن است. اِ تو برخلاف قرآن داری می­‌گویی. نه! بر خلاف قرآن نیست، تو قرآن را نمی‌­شناسی. هر چی تو بگویی، من می‌­گویم زن است. آدم زیبا خب دشمن زیاد پیدا می­‌کند دیگه. هر چی شما بگویید من می­‌گویم زن است. اون دفعه هم گفتم، گفتم: اگر قرآن آمده، می­‌گوییم قرآن، این قرآن از قلب پیغمبر آمده دیگه، هان! کلام پیغمبر است، کلام خدا، کلام پیغمبر، کلام خداست. خب خود پیغمبر از کجا آمده؟ آمنه به دنیا آوردش دیگه. اگر مریم نبود، عیسی کجا بود؟ انجیلش کجا بود؟ هر کسی که در این طبیعت آمده، در این هستی آمده، ادعا کرده، من پیغمبرم، من نمی‌­دانم اهل به اصطلاح معرفت هستم، اهل‌­الله هستم، هر چی هستم، خب این مدیون مادرش است دیگه. مادرش به وجود آوردش. این مادرهایی که آورنده قرآن و آورنده پیامبران و آورنده کتاب‌های آسمانی و آورنده چه می­‌دانم حقایق الهی هستند، ببین هیچ اصلا اهمیت نمی‌­دهند، هیچی. فقط بخورم و بخوابم و شهوت، همین. اصلاً نمی‌­فهمن که این کی هست. اینجوری است دیگه. من خب از یک جایی دارم صحبت می­‌کنم دیگه، من که همین طوری صحبت نمی­‌کنم که. من از یک جایی دارم صحبت می­‌کنم، می­‌دانم که هیچی بالاتر از این نیست، هیچ مقامی. شما در اسماء الهی، دوتا اسم است که خیلی مهم است: جلال و جمال. دیگه بالاتر نداریم ما. جلال، جمال، تمام شد. جلال؛ مظهر رحمانیت است، جمال هم مظهر رحیمیت است یعنی اسم است. جلال اسم رحمانیت است، جمال هم اسم رحیمیت است. از این دوتا ما دیگه اون ورتر نداریم دیگه. هر کسی به مقام جمال برسد، می­‌رود­ تو وجوه، وجوه زیبنده، می­‌رود آن ور. هر کسی از مرز سیاره زهره بگذرد، می‌­رود تو اون ستاره‌­های درخشنده، می‌­رود جزو آنها. همه می­‌شوند وجوه، همه می‌­شوند واحدیت، درخشندگی، تابش، نور، روح، حیات. همین است دیگه. دیگه چیز دیگه نیست که. دنبال چی می­‌گردیم ما؟ به یک کسی که دل می­‌دهی، می­‌گویی تو حقی، تا آخرش هم بایست. مسلمانی به اسم نیست، مسلمانی به یقین است، به اعتقاد است. انسان وقتی که تو یک ماشینی نشسته، از ماشین می­‌خواهد بیاید بیرون، می‌­ترسد؟ مگر ماشین روی آب است که آدم بترسد. خب ماشین روی جاده است دیگه. راننده خیلی راحت از تو ماشین می­‌پرد بیرون. این بدن ما ماشین است دیگه. حقیقت ما، شوفر ما، اون روح ما هست که درون ما هست، تو درون ما. یک وقت دلش می­‌خواهد، می­‌پرد بیرون. راننده هم وقتی از ماشین بپرد بیرون، ماشین صاحب نداشته باشد، می­‌افتد اونجا، زنگ می­‌زند، از بین می‌­رود، خاک می‌­شود. بعد از مدتی خاک می­‌شود. روح هم وقتی که از کالبد بیاید بیرون، بعد از مدتی کالبدِ خاک می­‌شود دیگه. اگر کسی واقعا به این معنا رسیده باشد، به این حقیقت رسیده باشد، به عالم غیب به اصطلاح رسیده باشد که ترس دارد، وحشت ندارد که. وحشت برای کسانی است که نمی‌­دانند. اگر می­‌خواهید واقعاً از اولیای درخشنده روحانی باشید، از بهشتیان باشید، از چه می­‌دانم مقربان باشید، از آن وجوه زیبنده باشید، تسلیم بشوید، تسلیم. هیچی نمی‌­شود نترسید. ما هم تسلیم شدیم دیگه. ببین اگر انسان واقعا تسلیم شود، اگر واقعا تسلیم شود، در اون نهادش تسلیم باشد، اعتقاد و ایمان باشد، شما این را بدانید شیطان که سهل است، هیچ کس نمی­‌تواند گمراهش کند. خود شیطان تازه در قرآن گفته، گفته ما با مخلَصین کاری نداریم. آنهایی که مخلص هستند، ما با اونها کاری نداریم. تو قرآن خداوند هم فرموده: «الحق و الحق» این کلام تو راست و درست است.

حالا این است، به هر حال تا به عالم غیب راه باز نکنید، تا به عالم معنا راه باز نکنید، شما این را بدانید که همیشه در غفلتید، همیشه در بی‌­توجهی هستید، همیشه در گمراهی هستید و نمی­‌شود انسان راه باز کند مگر با تسلیم، مگر با اعتقاد، با باور، با یقین، یعنی شک و شبهه نیاورد. یکی از درس‌های بزرگی که انسان می­‌خواهد به کمال برسد، به حق می­‌خواهد برسد، درس خداشناسی است. خدایمان را بشناسید، امام زمانمان را هم بشناسیم. بالاخره هر کجایی یک اربابی هست، یک پیش­‌خدمت هم بغلش هست دیگه. پیغمبر اکرم ارباب  است، علی بن ابیطالب هم پیش­‌خدمتش است. هر کجا اربابی باشد، پیش­‌خدمتی هم دارد دیگه. هر کجا خدایی باشد، بالاخره یک امام زمان هم دارد دیگه. خدا کند که ما خدای خودمان را بشناسیم، امام زمانمان را هم بشناسیم که ابله، جاهل از این دنیا نرویم. آنجا جز روسیاهی و جز صورت حیوانی، اگر حیوانی در بیاییم، پایین­تر نیاییم، چیز دیگه اونجا نصیب ما نمی‌­شود .

الحمدلله رب العالمین