• نویسنده: عارف صاحبدل، حضرت استاد یعقوب قمری شریف‌آبادی
  

نگارنده با استناد به آیات و روایات، به ویژه سوره‌های مریم و کوثر، در صدد بیان این مهم است که حقیقت وجود زن، نور مقدس رحیمی است که به سبب ظلمت قابیلیان تاریخ، به تیرگی گراییده و چنانچه در پرتو حفظ و صیانت انسان کاملی بسان زکریای نبی (ع) و علی مرتضی (ع) قرار گیرد، همانند مریم عذرا (س) و فاطمه زهرا (س) به طهارت و نورانیت ازلی خویش نایل می‌شود و به عنوان اسوه «طائران فردوس» نجات‌بخش راغبانش از دوزخ مشتهیات ملکی به سوی فردوس مقربین می‌گردد. اما چنانچه زن از صیانت و مراقبت انسان کامل محروم شود، از جمال و سیرت بهشتی و نورانیت ازلی خود مهجور گشته، همچون «ام جمیل» به عنوان نماد «ساحران دوزخ» هبوط دهنده دلباختگان خویش به سوی «غسلین» متعفن دوزخی می‌گردد.