استاد یعقوب قمری شریف‌آبادی از سال ۱۳۴۷ شمسی و از ۲۷ سالگی، مسیر خویش را در هنر نقاشی آغاز کرد؛ مسیری که در آن رنگ و نور، به زبان گویای زیبایی‌های فرهنگ ایرانی و لطایف عرفانی و معنوی بدل شدند.در آثار او، رنگ روغن بر بوم و رقص هماهنگ نور و تاریکی، فضایی عمیق، انسانی، معنوی و تأمل‌برانگیز می‌آفریند؛ گویی هر تابلو دریچه‌ای است میان جهان محسوس و حقیقتی که در پس آن پنهان است.او نقاشی را تنها برای آفرینش تصویر نمی‌خواست؛ غایت او زنده نگه داشتن عشق به هنر، پاسداشت زیبایی‌های فرهنگ ایرانی و تجلی معنا در قالب تصویر بود.آخرین اثر او، «رحیل عشق»، در سال ۱۳۷۰ شمسی خلق شد؛ اثری با موضوع «جوانی حضرت محمد رسول‌الله(ص)» که همچون واپسین برگ از دفتر نقاشی او، پیوندی عمیق میان هنر، عشق و معنویت را به یادگار گذاشت.امروز، آثار استاد قمری شریف‌آبادی، تنها تابلوهایی بر صفحه رنگین کتاب یا یادواره‌های موزه نیستند؛ آنها بخشی از حافظه هنری یک انسان عاشق معناست؛ روایت‌هایی از نوری که از دل تاریکی گذشت و بر بوم، جاودانه شد.
